امروز دوشنبه 08 آذر 1400 ravanshenasi.cloob24.com
0

سرمایه فرهنگی دربرگیرنده­ی تمایلات پایدار فرد است، یعنی شامل گرایش­ها و عاداتی است که در طی فرآیند جامعه ­پذیری حاصل می­شوند و شامل کالاهای فرهنگی، مهارت­ها و انواع دانش مشروعه است (همان: 47).

به­ طور کلی، سبک زندگی و سرمایه فرهنگی واجد تعاملاتی دو سویه ­اند: سرمایه فرهنگی فرد یا خانواده می­تواند سبب ایجاد برخی سبک­های زندگی شود و سبک زندگی نیز می­تواند در جهت افزایش سرمایه فرهنگی عمل کند.

سرمایه فرهنگی همان مصرف کالاها و خدمات فرهنگی است که تحصیلات یکی از اساسی‏ترین شاخص‌های آن می‌باشد. براساس مطالعات نظری صورت گرفته، ابعاد گوناگون دیگری مانند معلومات درونی شده، سرمایه عینیت یافته و میراث فرهنگی به شکل اموال از دیگر شاخص های آن می باشد که متناسب با آنها، گویه‌های مربوطه طراحی گردید (رک. شویده و فونتن، 1385).

اقتصاد دانان مفهوم سرمایه فرهنگی را با مفهوم سرمایه انسانی موازی می ­دانند. اقتصاد دانان فرهنگ را به مثابه مجموعه­ ای از فعالیت ­ها می ­دانند که شامل تمام فعالیت­ هایی می ­شود که درون صنایع مشهور به صنایع فرهنگی قرار می ­گیرد، اما از نظر جامعه شناسان فرهنگ آن چیزی است که می ­توان دیدگاهی جامعه­ شناختی یا انسان شناختی نامید، آنجا که فرهنگ به مثابه مجموع ه­ایی از نگرش­ ها، اعمال، و عقاید در نظر گرفته می ­شود که برای پیشبرد جوامع متفاوت ضرورتی بنیادین دارد. فرهنگ به این معنا در ارزش­ ها و در رسوم یک جامعه خاص بیان می­ شوند که در طول زمان و مادامی که از یک نسل به نسل دیگر انتقال داده می­ شود، نمو می­ یابد (تراسبی، 1995: 202) پس مفهوم ارزش فرهنگی درجامعه­ شناسی متفاوت است.

بوردیو

بوردیو (1997) اولین بار مفهوم سرمایه فرهنگی را برای تحلیل اینکه چگونه فرهنگ و تحصیلات تعامل دارند و در بازتولید اجتماعی سهیم هستند، به کار برد.

بوردیو که اساس بیشترین تحلیل ها در زمینه سرمایه فرهنگی از آن اوست، مصرف کالاهاى فرهنگى را به منزله­ ی یک معرف برای هویت اجتماعی می ­داند و آن را نوعى نظم منطقى در مصرف کالاهاى فرهنگى نامید و با کمک آن و جوه تمایز و تشابه مصرف کنندگان فرهنگى را هویدا ساخت (بوردیو،37:1984).

مفهوم سرمایه فرهنگی به مجموعه­ای از نمادها، عادت­ها، منش ­ها، شیوه ­های زبانی، مدارک آموزشی و تحصیلی، ذوق و سلیقه­ ها گفته می ­شود. سرمایه فرهنگی واجد ابعاد عینی، درونی و نهادی یا ضابطه ­ای است (بوردیو، 1986: 47).

به عقیده بوردیو سرمایه فرهنگی یعنی قدرت شناخت و قابلیت استفاده از کالاهای فرهنگی در هر فرد و آن در بر گیرنده تمایلات پایدار هر فرد است که در خلال اجتماعی شدن در او انباشته­ می ­شود (بوردیو،155:1381).

از نظر بوردیو سرمایه منبعی است که قدرت از آن سرچشمه می گیرد، حدودی که می توانید در صوری فرهنگی که جامعه ای معین خود را از طریق آنها تعریف می کند ماهرانه دستکاری کنید.

از نظر بوردیو (1984)، سرمایه منبعی است که قدرت از آن سرچشمه می گیرد. به جای آن که آن را به متغیری اقتصادی کاهش دهیم، نیاز داریم که اهمیت سر ما یه فرهنگی را نیز بشناسیم، آموزش از این بابت نقش اساسی دارد. اما آموزش معنایی به مراتب فراتر از کسب سواد وصلاحیت شغلی دارد. در واقع، آموزش به خانواده های بورژوا اجازه می دهد تا امتیاز ها را از نسلی به نسل دیگر منتقل کنند، وبه دانش آموزان، خود به خود خصلت هایی جون اعتماد به نفس، قابلیت رهبری وخوی روشنفکرانه القا نمایند. آنچه سر ما یه فرهنگی انجام می دهد، القای نوعی "عادت ذهنی" به مردم است، حصار هایی طبقه بندی کننده از خصلت هایی که عامل فهم وشناخت است وچشم اندازی خاص از طریق آنها عادی جلوه گر شده وفراگیر می شود.

نوغانی

سرمایه فرهنگی در بین سرمایه‌ها، پا برجاترین و ثابت‌ترین سرمایه است (نوغانی، 1385).

نوغانی (1385) نشان داد، در پرتو حضور سرمایه اجتماعی و سرمایه اقتصادی، سرمایه فرهنگی سهم مثبت و معناداری در احتمال قبولی، و نمره کسب شده توسط داوطلبان آزمون سراسری، جهت ورود به آموزش عالی دارد.

ترامونته و ویلمز

ترامونته و ویلمز (2010) در تحقیق خود نشان دادند که سرمایه فرهنگی بر روی بازده آموزشی تاثیر مثبت و معناداری دارد.

نویسنده : جعفر هاشملو
تبلیغات متنی
فروشگاه ساز رایگان فایل - سیستم همکاری در فروش فایل
بدون هیچ گونه سرمایه ای از اینترنت کسب درآمد کنید.
بهترین فرصت برای مدیران وبلاگ و وب سایتها برای کسب درآمد از اینترنت
WwW.PnuBlog.Com
ارسال دیدگاه